"Seni gecenin, soğuğun ve kalabalığın içinde görünce dilime gelen bu oldu: Garip. Sen garipsin. Görüyorum. Şimdi bu kanepede otururken gözlerine, onlardaki gurbete bakıyorum. Gurbetin bir resmisin sen. Seni sadece bu sözcük anlatabilir. Gurbet kimi insana hâl, kimisine mekân olurmuş. Senin hâlin garip. Garip bir mekânda duruyorsun. Sessiz, öylece, saatlerce... Gözlerini benden kaçırıyor, birkaç saniye sonra tekrar dönüyorsun. Hâllerine bakıyorum günlerdir. Baktıkça görüyorum ki, içindeki derinliğe doğru kayboluyor, gizleniyorsun..." - Sadık Yalsızuçanlar, Garip.
