ablam çiçekli basma giyerdi
gurbet ustasıydı
sıla mı hüzün saatleri mi
eylülün ilk haftasıydı
saçlarını tarasa akıp giderdi onlarca keder
darılsa bana kumral bir yalnızlığa başlardı
verandanın köşesinde siyah-beyazdı sesi
ablam yaşasaydı solgun şarkılar söylerdi
eylül müydü albümden düşmüş sonbahar mı
ne güzel güldü bütün özlemi sarardı
bir gün kalbi kuş uçmayan atlaslara gömüldü
yaşasaydı kuş olup cezayir menekşelerine konardı
ahmet ada
ölsek böyle şiirimiz de olmaz.
