"yalnızlık çığlıkları insanları hep ürkütmüştür sanırım. aziz dostum, eğer çevrenizdekileri kaçırmak istiyorsanız, onlara yalnız olduğunuzu söyleyiniz; insanın aynayla yüzyüze gelmekten korkmasına benzeyebilir bu. iyisi mi elden geldiğince okşayınız güvercinleri ve uzak kalmayınız sıcak iklimlerin limonsu tadından" refik algan
*konuyla dolaylı olarak bağlantılı bir mevzuyu dillendireyim buarada. gerçi daha etraflıca yazmayı düşünüyordum ama yorgunluk ağır basıyor şu sıra. sorumluluklarım icabı ingilizce okuma, yazma takatimin büyük bir kısmını alıyor epeydir. ana dilimde doya doya yazmayı (okumayı da diyeceğim ama ona dair susuzluğumu görece giderebiliyorum ve bu kısmen buraya da yansıyor), hele de ana dilimde sokak sesleri duymayı özlüyorum haliyle. değinmek istediğim asıl mevzuya dönersem: yaklaşık 2 yıldır ev telefonu da, cep telefonu da kullanmıyorum. zaman zaman internet bu sessizliğin içinde mütevazi bir parantez açabiliyor. böyle de yaşanabiliyor, bile isteye, güzelce. bilginize.
