Klinik demişken. Hayatta pek çok zaman kendimi duvarda bozulup kalmış bir saat gibi hissediyorum. Bozuktur ama oradadır. Kaldırıp kenara da koymazsınız. Öyle de kendince bir anlamı vardır, zamanı işaret etmese de. Sanki bu başından beri de böyledir, o yüzden öteki türlüsünü de pek bilemem. Günler, geceler böyle geçer. Akrep ve yelkovan durmuş da, yaşamımdaki tüm sesler, tiktaklar ve hareketler; ileri geri titreyen saniye ibresinden mütevellitmiş gibi. Annemin 20 yıl kadar evvel, bir psikiyatri kliğinde, tam böyle olmasa da, buna benzer bir ifadesi olduğunu biliyorum. Gittikçe ona benziyorum sanırım. Ağaçtan çok uzağa düşmüştüm güya. Bu uzağa düşüşle kendine has bir şiraze kurar sanıyor insan. Sadece saniyenin titreyiş ritmi değişiyor, o da belki.
